Sophie DekkerGoed bericht uit Rotterdam: in augustus 2026 meldde Sem Steijn zich voor het eerst in maanden weer op het trainingsveld van Feyenoord. Na een meniscusoperatie op 20 februari en een revalidatietraject van bijna zes maanden — deels in Enschede bij gespecialiseerd centrum Trifora — is de 24-jarige middenvelder eindelijk op weg terug. Voor de doorsnee Nederlander die ooit een knieblessure heeft gehad of vreest te zullen krijgen, is het verhaal van Steijn meer dan sportnieuws: het is een spiegelbeeld van een medische beslissing waar tienduizenden mensen per jaar mee geconfronteerd worden. Want een meniscusscheur is lang niet altijd een topsportersprivilege — het is de meest voorkomende knieblessure in Nederland.
Wat er bij Steijn precies mis ging
Sem Steijn viel in februari 2026 uit tijdens een Eredivisie-wedstrijd. Diagnose: een meniscusscheur. De meniscus is het C-vormige kraakbeenschijfje dat fungeert als schokdemper en geleidingssysteem tussen dijbeen en scheenbeen. Bij een plotselinge draai- of piekbelasting — precies wat er in het voetbal voortdurend gebeurt — kan het weefsel inscheuren.
Jaarlijks lopen in Nederland naar schatting 70.000 tot 90.000 mensen een meniscusletsel op, blijkt uit gegevens van Nivel, het Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg. Slechts een deel van hen beland uiteindelijk op de operatietafel. De beslissing hangt af van het type scheur, de locatie en de ernst van de klachten — en wordt idealiter gemaakt door een orthopedisch chirurg of sportarts na een MRI-scan.
In het geval van Steijn volgde een operatie. Dat klinkt logisch voor een topsporter, maar de beslissing om te opereren is allesbehalve vanzelfsprekend. Ook voor recreatieve sporters en mensen die van pijnloze knieën afhankelijk zijn voor hun werk, is de afweging complex.
Wanneer kiest de arts voor een operatie?
De kernvraag bij een meniscusscheur is: kan het weefsel zichzelf herstellen? Dat hangt af van drie factoren.
Locatie van de scheur. De buitenste rand van de meniscus heeft een bloedtoevoer — scheuren daar kunnen soms vanzelf genezen met rust en fysiotherapie. De binnenste twee derde heeft nauwelijks bloedtoevoer; een scheur in dat gebied geneest vrijwel nooit zonder ingreep.
Type scheur. Een simpele longitudinale scheur vraagt een andere aanpak dan een complexe radiale of horizontale scheur. Bij een zogeheten "emmerhengselscheur" — waarbij een stuk meniscus opklapt en de knie blokkeert — is een operatie doorgaans onontkoombaar.
Klachten en functieverlies. Een geblokkeerde knie die niet meer volledig strekt of buigt, vraagt spoedingreep. Een stabiele, licht pijnlijke scheur zonder functioneel probleem kan soms conservatief worden behandeld.
Voor professionele sporters zoals Steijn speelt ook tijdsdruk een rol: zij kunnen minder lang wachten op conservatief herstel. Maar voor een recreatieve sporter of kantoorwerker liggen de afwegingen anders — al betekent "conservatief" niet automatisch "veiliger op de lange termijn".
Twee typen ingrepen zijn gangbaar. Bij een partiële menisectomie (verwijdering van het beschadigde deel) is de herstelperiode relatief kort: 6 tot 12 weken. Bij een meniscushechting — waarbij het gescheurde weefsel teruggehecht wordt — duurt de revalidatie aanzienlijk langer: 4 tot 9 maanden. Steijn onderging vermoedelijk een hechting, gezien zijn lange herstelperiode. Dat is ook de meer duurzame optie: het behoudt de meniscus als biologische schokdemper voor de knie.
De sportartsreactie: geduld als behandeling
Steijns terugkeer na bijna zes maanden illustreert wat orthopedisch specialisten al langer benadrukken: geduld is bij een meniscushechting geen passieve keuze, maar een medische noodzaak. Het weefsel heeft tijd nodig om te hechten en te vasculariseren. Te vroeg intensief trainen kan de hechting breken — met een zwaardere ingreep of permanente knieklachten tot gevolg.
"Een meniscushechting bij een jonge sporter is te verkiezen boven verwijdering, ook al is het herstel langer," benadrukken orthopeden consistent. "Op de lange termijn beschermt de meniscus de knie tegen artrose." Dat is ook waarom Feyenoord koos voor de langere route: het behoud van Steijns meniscus is op zijn 24ste van levensbelang voor een carrière die nog tien jaar of meer kan duren.
Voor leken is de parallel direct: een te snel afgebouwde revalidatie, of een meniscusdeel te veel verwijderd bij een eerste operatie, verhoogt het risico op vroegtijdige artrose significant. Uit onderzoek gepubliceerd in het British Journal of Sports Medicine blijkt dat patiënten na een totale menisectomie een statistisch 40% hoger risico lopen op knieartrose vóór hun 60ste, vergeleken met mensen bij wie de meniscus geheel of deels bewaard bleef.
Mensen die zichzelf in een vergelijkbare situatie herkennen als Frenkie de Jong — die eveneens maanden met een ernstige knieblessure aan de kant stond — kunnen op expert-zoom.com meer lezen over de vergelijkbare herstelroute die topatleten en gewone sporters delen. Betrouwbare basisinformatie over knieklachten biedt ook Thuisarts.nl, de patiënteninformatie van het Nederlands Huisartsen Genootschap.
Als u zelf een knieblessure heeft: de beslisboom
Een meniscusscheur is niet altijd direct zichtbaar op een röntgenfoto. De gouden standaard is een MRI-scan — in Nederland doorgaans via doorverwijzing door de huisarts vergoed door de zorgverzekeraar. Een klinisch onderzoek (McMurray-test, Apley-test) geeft de specialist al een goede eerste indicatie.
De huisarts is het startpunt. Verwijzing naar een orthopedisch chirurg of sportarts volgt als er sprake is van:
- Aanhoudende pijn langer dan twee weken, ook in rust
- Zwelling die niet binnen 48 uur afneemt
- Een knik- of blokkeergevoel in de knie
- Onvermogen om de knie volledig te strekken of buigen
- Terugkerende klachten bij sport of traplopen
Wachten en iets verdragen is begrijpelijk, maar bij instabiele scheuren die blijven belast worden, vergroot het risico op verdere cartilage beschadiging. Hoe eerder een correcte diagnose, hoe groter de kans op een minder ingrijpende behandeling.
Concrete case: Daan (41), recreatief voetballer in Arnhem
Daan (41) speelt elke zaterdagochtend bij een amateurvoetbalclub in Arnhem. Tijdens een draaischot hoort hij een klik, voelt acute pijn aan de binnenkant van zijn rechterknie, en merkt de dagen erna dat traplopen en uit de auto stappen pijnlijk zijn. Na twee weken "afwachten" gaat hij naar de huisarts.
Scenario A — stabiele scheur in de buitenrand: De orthopeed adviseert conservatieve behandeling. Daan start een traject van 10 weken fysiotherapie (2-3 sessies per week à gemiddeld €40). Totaalkosten: €800 tot €1.200, deels vergoed via aanvullende verzekering. Na drie maanden speelt hij weer voetbal.
Scenario B — intraarticulaire scheur (vergelijkbaar met Steijn): Chirurgie is noodzakelijk. Daan betaalt zijn eigen risico (€385 in 2026). Aanvullende fysiotherapie (16 weken, 3 sessies per week) kost €1.500 tot €2.000 als de aanvullende verzekering slechts 18 sessies dekt. Terugkeer naar sport: na 5 à 6 maanden — maar met een intacte meniscus.
Als Daan te lang wacht en de scheur vergroot: Een instabiele scheur die onbehandeld blijft, kan leiden tot beschadiging van het omliggende kraakbeen (chondrale schade). In dat geval is niet alleen een meniscushechting nodig, maar ook kraakbeenbehandeling. De behandelkosten stijgen dan naar €3.000 tot €5.000 (inclusief revalidatie), en de kans op volledige terugkeer naar sport neemt significant af.
Het als/dan-principe is helder: vroeg handelen bespaart niet alleen geld en tijd, het vergroot ook de kans op een goed functionerende knie op uw 60ste.
Wat kunt u nu doen?
Het verhaal van Sem Steijn laat zien dat zelfs een topsporter zes maanden nodig heeft om van een meniscusblessure te herstellen — en dat hij dat accepteerde, omdat de juiste behandeling op de lange termijn het verschil maakt. Voor recreatieve sporters en mensen met knieklachten in het dagelijks leven geldt hetzelfde principe: snel de juiste diagnose, de juiste behandelaar, en het juiste herstelplan.
Via Expert Zoom kunt u snel een gespecialiseerde sportarts of orthopeed vinden die uw knieklachten beoordeelt — ook voor een tweede mening als u al een diagnose heeft gekregen maar twijfelt aan het voorgestelde behandelplan.
Disclaimer: dit artikel bevat algemene gezondheidsinformatie en vervangt geen individueel medisch advies. Raadpleeg altijd een arts of medisch specialist bij aanhoudende knieklachten.
