Sophie DekkerIn haar biografie Dafne: Mijn Verhaal, verschenen op 5 maart 2026, doet de tweevoudig wereldkampioene sprint openhartig verslag van de mentale tol die haar topsportcarrière heeft geëist. "Ik voelde niet veel toen ik voor de tweede keer wereldkampioen werd," bekent Schippers in het boek, geschreven samen met journalist Marijn de Vries. Die openbaring stelt een vraag die ver buiten de atletiekbaan reikt: hoe herken je bij jezelf of bij anderen het moment dat professionele psychologische hulp geen luxe meer is, maar een noodzaak?
De keerzijde van goud: wat Schippers' biografie onthult
Dafne Schippers (33) bouwde gedurende haar actieve carrière een beschermende muur om zich heen. Ze voelde zich regelmatig onbegrepen en geïsoleerd, juist op de topmomenten van haar loopbaan. Olympische medailles, twee wereldtitels op de 200 meter in 2015 en 2017, EK-goud — van buitenaf leek haar leven makeloos. Van binnenuit was het een ander verhaal.
In een interview met Women's Health vertelde Schippers dat "de keerzijde van succes bijna niemand ziet." Ze ervoer emotionele verdoving vlak na haar grootste overwinningen, geen euforie maar een soort leegte. Ze dronk champagne, lachte voor de camera's, en voelde tegelijkertijd niets. Dat patroon — hoge prestatie, lage emotie — is iets wat klinisch psychologen beschrijven als een vroeg signaal van prestatieburnout.
Het boek, dat op 5 maart 2026 verscheen bij uitgeverij HarperCollins, wil herkenning creëren bij een breed publiek. Schippers zegt expliciet dat ze haar ervaringen deelt om anderen aan te moedigen eerder om hulp te vragen. "Ik hoef niet meer de hele tijd stoer te zijn," zei ze in een interview met NRC. Dat is een opmerkelijke bekentenis voor een atlete die jarenlang het beeld uitstraalde van onkwetsbare kracht.
Wat een psycholoog herkent in haar verhaal
Schippers beschrijft klassieke kenmerken van wat sportpsychologen noemen: een prestatie-identiteitscrisis. Haar gevoel van leegte na successen, het sociale isolement, de façade die ze in stand hield — dit zijn patronen die psychologen niet alleen zien bij topsporters, maar ook bij managers, ondernemers, zorgverleners en leraren.
Volgens het Trimbos Instituut, het nationale kenniscentrum voor geestelijke gezondheid in Nederland, heeft één op de drie Nederlanders te maken met een psychische aandoening in de loop van zijn of haar leven. Toch zoekt slechts een minderheid tijdig professionele hulp. De drempel is hoog, zeker in culturen die prestatie en zelfstandigheid hoog in het vaandel dragen.
In prestatiegericht Nederland bestaat nog altijd een sterk taboe rondom het vragen om hulp. "Ik doe het zelf wel" en "ik ben toch niet gek" zijn gedachten die mensen tegenhouden. Maar een psycholoog raadplegen bij signalen van mentale overbelasting staat gelijk aan naar de dokter gaan bij een sportblessure: hoe eerder je erbij bent, hoe sneller en volledig het herstel.
Een psycholoog herkent in Schippers' verhaal drie duidelijke signalen die ze noemt: het verlies van intrinsieke motivatie, sociale terugtrekking en het actief onderhouden van een masker naar de buitenwereld. Alle drie zijn klinisch beschreven indicatoren van een vroeg stadium van burnout of depressieve klachten. Alle drie rechtvaardigen een professioneel gesprek.
"Als je goud wint maar niets voelt, is dat geen kwestie van ondankbaarheid," zegt een sportpsycholoog over dit thema. "Het is een signaal dat de geestelijke tank leeg is. En een lege tank vraagt om bijvullen, niet om harder rijden."
Het geval van Maaike: promotie met een leeg gevoel
Neem Maaike, een 36-jarige projectmanager bij een technologiebedrijf in Utrecht. In januari 2026 werd ze na vijf jaar keihard werken gepromoveerd tot afdelingshoofd — het doel waarvoor ze alles had gegeven.
Op de dag van de aankondiging voelde ze weinig. Geen trots, geen opluchting. Ze dronk een glas prosecco met haar team, glimlachte voor de foto's, en reed daarna zwijgend naar huis.
In de weken daarna begon ze steeds vaker moeite te hebben 's ochtends op te staan. Haar concentratie haperde tijdens vergaderingen. Ze trok zich terug uit het maandelijkse etentje met vrienden en vond steeds meer redenen om afspraken af te zeggen. Ze vertelde niemand hoe ze zich echt voelde.
Als Maaike al in november 2025 een psycholoog had geraadpleegd — het moment waarop ze begon te merken dat het plezier in haar werk wegvloeide — had ze waarschijnlijk een volledig uitgevallen burnout kunnen voorkomen. De gemiddelde herstelduur na een gediagnosticeerde burnout bedraagt in Nederland 6 tot 12 maanden werkverzuim. Een tijdige interventie, wanneer de signalen nog in een vroeg stadium zijn, verkort die herstelperiode doorgaans tot 6 tot 10 begeleidingssessies, zonder volledig werkverzuim.
Maaike wachtte te lang. Na acht weken thuis zitten — waarvan de eerste drie in ontkenning — zocht ze via een platform voor expertconsultatie hulp bij een GZ-psycholoog gespecialiseerd in prestatiestress en identiteitsvraagstukken. Na twaalf sessies kon ze terugkeren naar haar werk, maar met een fundamenteel andere verhouding tot zichzelf en haar prestaties.
Als je jezelf herkent in Maaike's situatie: de vraag is niet óf je hulp nodig hebt. De vraag is wanneer je de stap wil zetten.
Vier signalen die je niet mag negeren
De signalen die Dafne Schippers beschrijft en die klinisch psychologen terugzien bij mensen in prestatiegerichte omgevingen zijn goed beschreven in de literatuur. Je hoeft niet in een crisis te verkeren om begeleiding te rechtvaardigen. Een gesprek met een psycholoog is zinvol wanneer je één of meer van de volgende patronen herkent:
Successen brengen je geen vreugde meer. Dat gevoel van leegte na een promotie, een behaald cijfer of een succesvolle presentatie — ook als anderen er vol lof over zijn — is een vroeg waarschuwingssignaal dat het innerlijke systeem overbelast raakt.
Je houdt een façade in stand. Als er een steeds groter wordend verschil is tussen hoe jij je vanbinnen voelt en hoe je je naar buiten toont, en als het onderhouden van dat masker dagelijks energie kost, is dat geen teken van kracht. Het is een signaal dat iets aandacht vraagt.
Je trekt je terug uit sociale verbinding. Vrienden, familie, collega's — als je ze steeds minder opzoekt en de energie niet kunt opbrengen voor contact, is terugtrekking een klassiek symptoom van psychische overbelasting.
Je kunt niet stoppen. Als werken, sporten of presteren een drang wordt die je niet kunt uitschakelen — ook niet in het weekend, op vakantie of bij ziekte — speelt er waarschijnlijk een onderliggende angst of compulsiviteit die aandacht verdient van een professional.
Wat je nu kunt doen
Schippers' biografie is meer dan een sportboek. Het is een uitnodiging aan iedereen die hoog presteert en diep zwijgt om eerder de stap te zetten naar hulp. "Ik had gewild dat ik eerder had durven vragen," zei ze in meerdere interviews rondom de publicatie.
De eerste stap is altijd dezelfde: erkennen dat er iets niet klopt. Daarna helpt een gesprek met een gecertificeerde psycholoog of gezondheidsexpert om te begrijpen wat er speelt en wat de meest passende aanpak is.
Via Expert Zoom kom je snel in contact met psychologen en gezondheidsexperts die gespecialiseerd zijn in prestatiestress, burnout en mentale veerkracht. Een eerste consult duurt gemiddeld 45 minuten en geeft direct duidelijkheid over de aard van de klachten en de meest passende interventie.
Je hoeft geen wereldkampioen te zijn om te merken dat de vreugde onderweg is verdwenen. Je hoeft alleen bereid te zijn er eerlijk naar te kijken — en die stap te zetten voordat de tank volledig leeg is.
Zie ook: Femke Broeders-Bol: wat haar switch naar de 800 meter leert over atletiek en belasting
Dit artikel bevat informatie over psychische gezondheid. Bij acute psychische nood of crisisklachten, neem contact op met je huisarts of bel 113 (suïcidepreventie, 24/7 bereikbaar).
